Κριτική για τη συνέντευξη του Σταύρου Παπασταύρου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σε πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στο κρατικό Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ), ο Σταύρος Παπασταύρου τοποθετήθηκε επί σειράς ζητημάτων, αποφεύγοντας ωστόσο να αναφερθεί στο πρόσωπο της Γκιλφόϊλ. Η επιλογή του να μην υπάρξει αναφορά στο συγκεκριμένο ζήτημα αποτέλεσε το κύριο σημείο συζήτησης γύρω από τη συνέντευξη, καθώς η απουσία ερωτήσεων πάνω στο θέμα αυτό ανέδειξε τα όρια της δημόσιας συζήτησης που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας.

Τα ερωτήματα και οι παραλείψεις στη δημόσια συζήτηση

Η ανάλυση της επικοινωνιακής στρατηγικής που ακολουθήθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης αναδεικνύει μια διάσταση που ξεπερνά το περιεχόμενο των απαντήσεων που δόθηκαν. Σύμφωνα με την καταγραφή της Public Eye, η αξία της συγκεκριμένης συνέντευξης δεν εντοπίστηκε αποκλειστικά στα όσα δηλώθηκαν, αλλά κυρίως στα όσα παρέμειναν στο περιθώριο της ατζέντας. Η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στη Γκιλφόϊλ δημιουργεί ερωτηματικά για τα κριτήρια επιλογής των θεμάτων που τίθενται προς συζήτηση σε τέτοιου επιπέδου δημόσιες τοποθετήσεις.

Σε ένα περιβάλλον όπου ο δημόσιος λόγος απαιτεί διαφάνεια και κάλυψη όλων των πτυχών της επικαιρότητας, η επιλεκτική προσέγγιση της θεματολογίας από την πλευρά των δημοσιογραφικών μέσων και των προσώπων που φιλοξενούνται, αποτελεί συχνά αντικείμενο κριτικής. Στην περίπτωση του Σταύρου Παπασταύρου, το γεγονός ότι δεν τέθηκε ερώτημα για το συγκεκριμένο ζήτημα, ούτε υπήρξε αυθόρμητη αναφορά από τον ίδιο, μετατοπίζει το ενδιαφέρον από την ουσία των απαντήσεων στη διαδικασία της ίδιας της συνέντευξης.

Η σημασία της ατζέντας στο κρατικό πρακτορείο

Η συνέντευξη στο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων φέρει πάντα το βάρος της θεσμικής της υπόστασης. Όταν σε έναν τέτοιο δίαυλο επικοινωνίας παραλείπονται θέματα που απασχολούν την κοινή γνώμη ή έχουν αποτελέσει αντικείμενο δημόσιου διαλόγου, η κριτική που ασκείται εστιάζει στην πληρότητα της ενημέρωσης. Η περίπτωση της Γκιλφόϊλ, η οποία δεν βρήκε θέση στις ερωτήσεις που τέθηκαν στον κ. Παπασταύρου, υπογραμμίζει τη διαφορά μεταξύ μιας συνέντευξης που στοχεύει στην πλήρη καταγραφή των γεγονότων και μιας διαδικασίας που επιλέγει να παρακάμψει συγκεκριμένα, αμφιλεγόμενα ή δύσκολα ζητήματα.

Η ανάλυση της δημόσιας παρουσίας προσώπων με θεσμικό ή πολιτικό ρόλο απαιτεί την εξέταση όχι μόνο των λεγομένων τους, αλλά και του πλαισίου μέσα στο οποίο αυτά εκφέρονται. Η επιλογή να μην τεθεί το ερώτημα για τη Γκιλφόϊλ περιορίζει το εύρος της πληροφόρησης που λαμβάνει ο πολίτης, καθιστώντας τη συνέντευξη ένα παράδειγμα όπου η παράλειψη δηλώνει περισσότερα από όσα θα μπορούσε να αποκαλύψει μια ενδεχόμενη απάντηση. Η στάση αυτή του κ. Παπασταύρου, σε συνδυασμό με τη στάση του μέσου που φιλοξένησε τη συνέντευξη, αναδεικνύει την ανάγκη για μια πιο διεισδυτική δημοσιογραφική προσέγγιση σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας σφαίρας.